வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?

கேரி ஹான் டெவ்லின் 

மனிதனாக இருப்பதன் அர்த்தம், நாம் அனைவரும் காலப்போக்கில் நம்மை நாமே அடிப்படையான வாழ்வியல் கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொள்வதுதான்: நான் யார்? நான் ஏன் இங்கு இருக்கிறேன்? என் நோக்கம் என்ன? என் வாழ்க்கை ஏன் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கிறது? நம் வயதினருடன் நாம் எப்படிப் பொருந்துகிறோம் என்று யோசிக்கும் ஒரு பதின்பருவத்தினராக இருந்தாலும் சரி, தனது முக்கியப் பாடத்தையும் எதிர்காலத் தொழிலையும் தேர்ந்தெடுப்பதில் தவிக்கும் ஒரு கல்லூரி மாணவராக இருந்தாலும் சரி, அல்லது நமக்காக நாம் கற்பனை செய்ததை விட நமது வாழ்க்கை எப்படி இவ்வளவு வித்தியாசமாக அமைந்துவிட்டது என்று யோசிக்கும் ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரராக இருந்தாலும் சரி, “வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?” என்ற இந்தக் கேள்வி காலத்தால் அழியாத பொருத்தத்தைக் கொண்டுள்ளது; வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு பருவங்களிலும் நிலைகளிலும் இது புதிய வழிகளில் நம்மிடம் மீண்டும் மீண்டும் வந்து சேர்கிறது.

இந்தக் கேள்விக்கு விடையே இல்லை என்றால் அது எவ்வளவு துயரமானதாக இருக்கும் என்று ஒரு கணம் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அப்படியிருந்தால், வாழ்க்கைக்கே எந்த அர்த்தமும் இருக்காது. நமக்கு ஒரு நோக்கம் இருக்காது, நமது தேர்வுகளுக்கு மதிப்பு இருக்காது, இறுதியில் எல்லாமே பயனற்றதாகிவிடும். ஒன்றுமில்லாமையின்  வெறுமை, நமது வாழ்வின் மீதும் நமது உலகின் மீதும் ஒரு இருண்ட நிழலைப் படியச் செய்யும்.

ஆயினும், இந்தக் கேள்விக்குத் தவறாகப் பதிலளிப்பதும் அதே அளவு சோகமானதே. நம்மைச் சுற்றிலும், தனிநபர்களும் சமூகங்களும் இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்க முயலும் பல்வேறு வழிகளை நாம் காண்கிறோம். நம் இதயத்தின் ஆளும் உந்துதல்களையும் விருப்பங்களையும் பற்றி நாம் உணர்வுபூர்வமாக அறிந்திருக்காவிட்டாலும், வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்று நாம் நம்புவது, நமது மதிப்புகள், முன்னுரிமைகள் மற்றும் முயற்சிகளில் எப்போதும் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும். வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன என்ற இந்தக் கேள்விக்கு மக்கள் எண்ணற்ற வழிகளில் பதிலளிக்கிறார்கள்: அன்பு, அதிகாரம், வெற்றி, மகிழ்ச்சி, திருமணம், குழந்தைகள், தொழில், புகழ், சாதனை, அந்தஸ்து, உறவுகள், பிரபலம், அழகு, சாகசம், செல்வம், சுகம், அல்லது உன்னதமாகத் தோன்றும் “உலகை ஒரு சிறந்த இடமாக மாற்றுவது” என்பது கூட இதில் அடங்கும்.

மேலும், இவற்றில் எதுவும் இயல்பாகவே தீயவை அல்ல என்றாலும், “வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?” என்ற நமது கேள்விக்கு இவற்றில் எதுவும் சரியான பதில் அல்ல. ஏனெனில், இவற்றில் எதுவும் பூவுலக வாழ்வின் கிடைமட்டத் தளம், நம் கண்முன் இருக்கும் பௌதிக உலகம், மற்றும் நமது சொந்த எண்ணங்கள் மற்றும் ஆசைகளின் சாராம்சம் ஆகியவற்றுக்கு அப்பாற்பட்டவை அல்ல. கடவுள் இல்லை என்றும், பிரபஞ்சமும் அதில் உள்ள அனைத்தும் ஏதோவொரு வகையில் ஒன்றுமில்லாததிலிருந்து எல்லாமுமாக வளர்ந்தன என்றும் வாதிடுபவர்கள் இருந்தபோதிலும், உண்மை என்னவென்றால், மனிதர்கள் படைப்புகள் ஆவர். நாம் கடவுளால் படைக்கப்பட்டவர்கள், எனவே நாம் யார், நாம் ஏன் இருக்கிறோம், உலகம் ஏன் இருக்கிறது, மற்றும் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன என்பதை அறிந்துகொள்ள அவரிடமிருந்து வரும் வெளிப்பாட்டை (அல்லது தொடர்பை) சார்ந்திருக்கிறோம்.

கடவுள் படைப்பின் மூலமாகவும் மனசாட்சியின் மூலமாகவும் எல்லா மக்களிடமும் “பேசுகிறார்”, ஆனால் அவர் தம்முடைய எழுதப்பட்ட வார்த்தையாகிய வேதாகமத்தின் மூலமாகவே மிகவும் முழுமையாகப் பேசுகிறார். “வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?” என்ற குழப்பமான கேள்விக்கு இங்கே மட்டுமே சரியான பதில் அளிக்க முடியும். உதாரணமாக, ரோமர் 11:36-ல், “எல்லாமே தேவனால் உண்டாயின, அவர் மூலமாகவும் அவருக்காகவும் உண்டாயின. அவருக்கு என்றென்றும் மகிமை உண்டாவதாக” என்று கூறப்பட்டிருப்பதன் மூலம், கடவுளே எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம், வழி மற்றும் முடிவு என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறது. இந்த உண்மையின் காரணமாக, மனிதகுலத்தின் பதில் கடவுளை மகிமைப்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும் என்பது தர்க்கரீதியாகப் பின்தொடர்கிறது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் விசுவாசிகளிடம் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார்: “நீங்கள் ஒரு விலைக்கு வாங்கப்பட்டீர்கள். ஆகையால் உங்கள் சரீரத்திலே தேவனை மகிமைப்படுத்துங்கள்” ( 1 கொரி. 6:20 ). அதே நிருபத்தில் பின்னர், அவர் ஒரு பரந்த அறிக்கையை வெளியிடுகிறார், “ஆகையால், நீங்கள் சாப்பிட்டாலும், குடித்தாலும், அல்லது வேறு எதைச் செய்தாலும், எல்லாவற்றையும் தேவனுடைய மகிமைக்காகச் செய்யுங்கள்” ( 1 கொரி. 10:31 ). வேலையிலோ ஓய்வு நேரத்திலோ, இன்பமான காலங்களிலோ துன்பமான காலங்களிலோ, இளமையிலோ முதுமையிலோ, வார நாட்களிலோ வார இறுதிகளிலோ, இறைப்பணியிலோ அன்றாட வாழ்விலோ, ஒரு மனிதனாக வாழ்வதன் நோக்கம், இரட்சிப்புக்காகக் கிறிஸ்து ஒருவரையே விசுவாசிப்பவர்களின் மீட்பரும் இரட்சகரும் ஆகிய நம் படைப்பாளரை மகிமைப்படுத்துவதே ஆகும்.

கடவுளை மகிமைப்படுத்துவதும் அவரில் மகிழ்வதுமே நாம் படைக்கப்பட்டதன் நோக்கமாகும். அவ்வாறு செய்யும்போது, நாம் வாழ்வின் மிக உயர்ந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதோடு, நமது மாபெரும் மகிழ்ச்சியையும் அனுபவிக்கிறோம். ஏனெனில், அது நாம் யாருக்காகப் படைக்கப்பட்டோமோ அந்தத் திரித்துவ தேவனிடம் நம்மை நெருக்கமாகக் கொண்டுவருகிறது.

ஒரே மெய்யான தேவனை மகிமைப்படுத்தி, அவருடன் மகிழும் இந்த நோக்கம் புதிய ஏற்பாட்டில் மட்டுமல்ல, பழைய ஏற்பாட்டிலும் காணப்படுகிறது. சூரியனுக்குக் கீழுள்ள வாழ்வின் மாயையையும் நிலையாமையையும் பற்றிய பன்னிரண்டு அதிகாரத் தியானங்களுக்குப் பிறகு, பிரசங்கி புத்தகம் இவ்வாறு முடிகிறது: “காரியத்தின் கடைத்தொகையைக் கேட்போமாக, தேவனுக்குப் பயந்து, அவர் கற்பனைகளைக் கைக்கொள், எல்லா மனுஷர்மேலும் விழுந்த கடமை இதுவே. 

(பிரசங்கி 12:13). இங்கே, தேவனுக்குப் பயப்படுவதும் அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்வதும், தேவனை மகிமைப்படுத்துவது மற்றும் அவருடன் மகிழ்ச்சியான ஐக்கியத்தில் நடப்பது என்பதன் அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்தும் மற்றொரு வழியாகும்.

பூமியில் இத்தகைய வாழ்க்கை வாழ்வது, தேவனுடைய மக்கள் புதிய வானத்திலும் புதிய பூமியிலும் நித்திய காலத்திற்கும் செய்யப்போகும் காரியங்களுக்கு ஒரு முன்னோட்டமாகவும் முன்சுவையாகவும் இருக்கிறது. வெளிப்படுத்தல் 4:11- ல் , இருபத்து நான்கு மூப்பர்கள் தேவனை வணங்கி, இவ்வாறு கூறுவதைக் காண்கிறோம்:

“கர்த்தாவே, தேவரீர், மகிமையையும் கனத்தையும் வல்லமையையும் பெற்றுக்கொள்ளுகிறதற்குப் பாத்திரராயிருக்கிறீர், நீரே சகலத்தையும் சிருஷ்டித்தீர், உம்முடைய சித்தத்தினாலே அவைகள் உண்டாயிருக்கிறவைகளும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டவைகளுமாயிருக்கிறது என்றார்கள்.”

மனிதகுலத்தின் நோக்கமாக தேவனுடைய மகிமையை வேதாகமத்தின் பெரும்பகுதி வலியுறுத்துவதால், வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் சுருக்கமான வினாவிடைப் புத்தகத்தின் முதல் கேள்வியான, “மனிதனின் பிரதான நோக்கம் என்ன?” என்பதற்கு, “மனிதனின் பிரதான நோக்கம் தேவனை மகிமைப்படுத்துவதும், அவரை என்றென்றும் அனுபவிப்பதுமே” என்று அது பதிலளிப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. தேவனை மகிமைப்படுத்துவது என்பது நாம் அவருக்குச் செலுத்தும் ஒரு அடக்குமுறையான சுமையோ அல்லது மனமில்லாமல் செய்யும் சேவையோ அல்ல; அது அவருடனான அன்பான தனிப்பட்ட உறவிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டதும் அல்ல. மாறாக, தேவனை மகிமைப்படுத்துவது என்பது, மறுபிறப்பு அடைந்த இருதயத்திலிருந்து எழும் ஒரு உண்மையான விருப்பமாகும். அது, நம் உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்திய தேவனிடம் ஐக்கியத்தில் நெருங்கிச் செல்லவும், அவருக்குப் பிரியமான வழிகளில் நடக்கவும், அவருடைய மகிமையான குணத்திற்காகவும் கிரியைகளுக்காகவும் அவரைப் புகழ்ந்து நன்றி செலுத்தவும், அவருடைய வார்த்தையின் மூலம் அவரைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்ளவும், அவருடைய மேன்மைகளை உலகிற்குப் பிரகடனப்படுத்தவும் தூண்டுகிறது.

வேகமான இந்த நவீன உலகில், செய்ய வேண்டிய நீண்ட வேலைப் பட்டியல்கள், அலுவலகக் கூட்டங்கள், குடும்பக் கடமைகள், வீட்டு வேலைகள் மற்றும் இன்னும் பல காரியங்களுக்கு மத்தியில், தேவனை மகிமைப்படுத்தி அவரில் திளைக்கும் நமது நோக்கத்தை நாம் எளிதில் இழந்துவிடக்கூடும். ஆனால், தேவனை மகிமைப்படுத்தி அவரில் திளைப்பது என்பது, அன்றைய நமது உலகப் பொறுப்புகள் அனைத்தையும் முடித்த பிறகு நாம் செய்ய நாடும் ஒரு “ஆவிக்குரிய” பணி மட்டுமல்ல. மாறாக, நமது நாளை நிரப்பும் சாதாரணமான காரியங்களான மருத்துவர் சந்திப்பு, கால்பந்து விளையாட்டு, மதிய உணவு, எண்ணெய் மாற்றுதல், கூட்டம், துணி துவைத்தல் அல்லது பள்ளிப் பாடப்பணி போன்றவற்றில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது, இந்த நோக்கத்தை இழந்துவிடுவதற்கான சோதனையிலிருந்து நாம் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

கடவுளை மகிமைப்படுத்துவதும் அவரில் மகிழ்வதுமே நாம் படைக்கப்பட்டதன் நோக்கமாகும். அவ்வாறு செய்யும்போது, நாம் வாழ்வின் மிக உயர்ந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதோடு, நமது மாபெரும் மகிழ்ச்சியையும் அனுபவிக்கிறோம். ஏனெனில், அது நாம் யாருக்காகப் படைக்கப்பட்டோமோ அந்தத் திரித்துவ தேவனிடம் நம்மை நெருக்கமாகக் கொண்டுவருகிறது.

இந்தக் கட்டுரை முதலில் லிகோனியர் மினிஸ்ட்ரீஸ் வலைப்பதிவில் வெளியிடப்பட்டது.