அனுதின வாழ்வில் நம்மை மறுரூபமாக்கும் தேவனின் பரிசுத்தத்தின் வல்லமை 

நான் கிறிஸ்துவிடம் திரும்பிய சில வாரங்களுக்கு பிறகு எனது நண்பர்களில் அனேகர் எனக்கான கேள்விகளை கொண்டிருந்தனர். குறிப்பாக இனி வரும் காலங்களில் என் இரவு வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்பதை பற்றி: நான் தொடர்ந்து வெளியே செல்வேனா? நான் மது அருந்த “அனுமதிக்கப்பட்டேனா”? அந்த ஆரம்ப நாட்களில் என் நண்பனின் தந்தை கேட்ட ஒரு கேள்வி என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது. அவர் என்னிடம் வந்து, “உன் வாழ்நாள் முழுவதும் எல்லோரும் வெளியே சென்று ஜாலியாகவும் வாழ்க்கையை அனுபவித்தும் கொண்டிருக்கும்போது, நீயோ தேவாலயத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறாய் என்பதை அறிவது எப்படி இருக்கிறது?” என்று கேட்டார். இப்போது திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அப்படிப்பட்ட ஒரு கேள்வியைக் கேட்டு நான் சிரிக்கிறேன், ஆனால் அந்தத் தருணத்தில் அது என்னை அமைதியாகக் கேட்க வைத்தது: என் “விருந்து” வாழ்க்கையை விட்டுக்கொடுக்க நான் தயாராக (மற்றும் தகுதியுடன்) இருந்தேனா? ஞாயிற்றுக்கிழமையை தேவாலயத்தில் செலவிட நான் தயாராக இருந்தேனா? அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் வார்த்தைகளைச் சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், கடந்த காலத்தை மறந்து, எதிர்காலத்தை நோக்கி முன்னேற நான் தயாராக இருந்தேனா? 

( பிலிப்பியர் 3:13 ).

இது என்னை இந்த சிறு கட்டுரையின் தலைப்புக்கு அழைத்துச் செல்கிறது: நம்மை மறுரூபமாக்கும் தேவனுடைய பரிசுத்தத்தின் வல்லமை. கிறிஸ்தவனான சில மாதங்களுக்கு பிறகு, இவ்வுலகக் காரியங்களை எல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகப் பரிசுத்தத்தைத் தேட வேண்டும் என்ற என் விருப்பம், கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கும் தேவனைப் பற்றிய என் அனுபவப்பூர்வமான அறிவைச் சார்ந்திருந்தது என்பது எனக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது. தேவன் யார் என்பதைப் பற்றிய என் புரிதல் ஆழமாக ஆழமாக ஆக, அவரைப் போல இருக்க வேண்டும் என்ற என் தேடல் அதிகரித்தது. கடவுளுடைய சுத்த தன்மையை பொறுத்த வரைக்கும் இது மிக முக்கியமான உண்மையாகும். 

கடவுளின் பரிசுத்தம் என்பது ஒரு குணாதிசயம் மட்டுமல்ல அதுவே அவர் யார் என்பதை அடித்தளமும் சாராம்சமும் ஆகும். அது அவருடைய முழுமையான தூய்மை, ஒழுக்கத்தின் பரிபூரணம் மற்றும் பொதுவான அல்லது அசுத்தமான அனைத்திலிருந்தும் முற்றிலும் பிரிந்திருத்தல் ஆகும். இறையியலாளர் லூயிஸ் பெர்கோஃப் கூறியது போல, பரிசுத்த கடவுள் “தம்முடைய எல்லாப் படைப்புகளிலிருந்தும் வேறுபட்டவர், மேலும் எல்லையற்ற மகத்துவத்தில் அவர்களுக்கு மேலாக உயர்த்தப்பட்டவர்.” 1 “பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பரிசுத்தர்” ( ஏசாயா 6:3 ; வெளிப்படுத்தல் 4:8 ) என்ற மும்முறை திரும்பத் திரும்பக் கூறுவதன் மூலம் வலியுறுத்தப்படும் கடவுளின் ஒரே பண்பு பரிசுத்தம் மட்டுமே. பரிசுத்தத்தைப் பற்றிய இந்த மும்முறை பிரகடனம், கடவுள் முற்றிலும் பிரிக்கப்பட்டவர்—அவரைப் போன்றவர் யாரும் இல்லை என்பதை வலியுறுத்துகிறது. ஜோயல் பீக் இதை பின்வருமாறு விவரிக்கிறார்: “அவர் தமது மகிமையினால், தமது மகிமைக்காகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறார். . . . அவர் கடவுளாக இருப்பதால் பரிசுத்தராக இருக்கிறார், [மேலும் அவர்] தாம் செய்யும் அனைத்திலும் தாம் யார் என்பதை வெளிப்படுத்துவதில் வைராக்கியத்துடன் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பதால் பரிசுத்தராக இருக்கிறார்.” 

நாம் கடவுளின் பரிசுத்தத்தை உண்மையாக உணரும்போது நாம் மாற்றம் அடைகிறோம். 

குறைபாடுடையதும் நிலையற்றதுமான நமது பரிசுத்தத்தைப் போலல்லாமல், தேவனுடைய பரிசுத்தம் நித்தியமானதும் மாறாததும் ஆகும். அவர் செய்யும் எல்லாவற்றையும் அதுவே வரையறுக்கிறது. உதாரணமாக, தேவனுடைய அன்பு பரிசுத்தமானது; அவருடைய நீதி பரிசுத்தமானது; அவருடைய இரக்கம் பரிசுத்தமானது; அவருடைய வல்லமை பரிசுத்தமானது; அவருடைய சத்தியம் பரிசுத்தமானது. ஆகவே, தேவனுடைய பரிசுத்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதை ஏற்றுக்கொள்வது, நாம் சிந்திக்கும், வாழும் மற்றும் ஆராதிக்கும் விதத்தை மாற்றியமைக்கும்.

நாம் தேவனுடைய பரிசுத்தத்தை உண்மையாக உணரும்போது, நாம் மாற்றப்படுகிறோம். ஏசாயா 6-ஐக் கவனியுங்கள் . தேவனுடைய பரிசுத்தத்தின் வெளிப்பாட்டைக் கண்டு ஏசாயா பிரமித்துப்போகிறார். அவர் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து, “ஐயோ, நான் அதமானேன்!” என்று கதறுகிறார் ( ஏசா. 6:5 ). தேவனுடைய பரிசுத்தத்தை உணர்வது நம்மைத் தாழ்மையடையச் செய்கிறது, நமது பாவத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது, மேலும் நமது மனதையும் இருதயத்தையும் மறுவடிவமைத்து, நமது விருப்பங்களையும் சித்தத்தையும் அவருடைய விருப்பங்களுடனும் சித்தத்துடனும் சீரமைக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது. மேலும், தேவன் பரிசுத்தராக இருப்பதால் நாமும் பரிசுத்தராக இருக்க வேண்டும் என்பதே நமக்கான அவருடைய விருப்பமும் சித்தமும் ஆகும்: “நான் பரிசுத்தராயிருக்கிறேன், ஆகையால் நீங்களும் பரிசுத்தராயிருங்கள்” ( லேவி. 11:44 ; 1 பேதுரு 1:16 ). அவருக்கான நமது தேவையை உணர்ந்து, நாம் அவருடைய நோக்கங்களுக்காகப் பிரித்தெடுக்கப்பட்டு, அவருடைய சாயலாக மாற்றப்படுகிறோம்.

இதை விரிவாக விளக்குவது இந்தச் சிறு சிந்தனையின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டது, ஆனால் பாடம் எளிமையானது: நீங்கள் கிறிஸ்துவைப் போல அதிகமாக இருக்க விரும்பினால், உங்கள் பரிசுத்த தேவனாகிய பிதா, குமாரன், பரிசுத்த ஆவியானவரை அறிந்துகொள்ள முழு முயற்சி செய்யுங்கள். ஆர்.சி. ஸ்ப்ரௌலின் ‘ தேவனுடைய பரிசுத்தம்’ என்ற புத்தகத்தையோ , அல்லது ஜே.ஐ. பேக்கரின் ‘ தேவனை அறிதல்’ என்ற புத்தகத்தையோ , அல்லது ஸ்டீபன் சார்னாக்கின் ‘ தேவனுடைய இருத்தலும் பண்புகளும்’ என்ற புத்தகத்தையோ வாசியுங்கள் . மிக முக்கியமாக, கிறிஸ்துவைப் பற்றிய உங்கள் அறிவில் வளரும் நோக்குடன் ஜெபத்துடன் வேதத்தை வாசியுங்கள். டி.ஏ. கார்சன் கூறியது போல:

பரிசுத்தத்தை நோக்கி மக்கள் செல்வதில்லை. நம்மை உந்தித்தள்ளும் கிருபையில்லாமல், மக்கள் ஒருபோதும் தேவபக்தி, ஜெபம், வேதத்துக்கு கீழ்படிதல், விசுவாசம், மற்றும் கர்த்தரில் களிகூறுதல் ஆகியவற்றை நோக்கி ஈர்க்கப்படுவதில்லை. நாம் சமரசத்தை நோக்கி நகருகிறோம்… கீழ்படியாமையை நோக்கி செல்கிறோம்… மூடநம்பிக்கையை நோக்கி போகிறோம்.

இவ்விதமான தவறான போக்கை கிறிஸ்துவின் மற்றும் கிறிஸ்துவின் மூலமாக நமது பரிசுத்த தேவனை அறிகிற அறிவின் வளர்ச்சியானது தடுத்து நம்மை பரிசுத்தத்தின் பாதையில் வழி நடத்தி நீடித்த இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த ஒரு வாழ்க்கையை நமக்கு வாக்களிக்கிறது. ஆகவே, அடுத்த முறை யாராவது உங்களிடம், “உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் எல்லோரும் வெளியே சென்று ஜாலியாகவும் வாழ்க்கையை அனுபவித்தும் இருக்கும்போது, நீங்கள் மட்டும் தேவாலயத்திற்குச் சென்று கொண்டிருக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிவது எப்படி இருக்கிறது?” என்று கேட்டால், புன்னகைத்து இவ்வாறு சொல்லுங்கள்: “நீங்கள் என் பரிசுத்த தேவனை அறிந்திருந்தால், நீங்கள் இயேசுவை அறிந்திருந்தால், இந்தக் கேள்வியைக் கேட்க மாட்டீர்கள். அவரை ஆராதிப்பதற்காகத் தேவாலயத்திற்குச் செல்வதே என் மகிழ்ச்சி, ஏனென்றால் அவர் ஒருவரால் மட்டுமே என் இருதயத்தை சந்தோஷத்தாலும், மிகுந்த மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்ப முடியும்!” ( சங்கீதம் 16:11 ; ஏசாயா 35:10 ; யோவான் 16:24 ).

இந்தக் கட்டுரை முதலில் லிகோனியர் மினிஸ்ட்ரீஸ் வலைப்பதிவில் வெளியிடப்பட்டது.