வேதத்தை யார் எழுதியது? 

யார் வேதத்தை எழுதியது? தேவன்தான் எழுதினார். இதை தெளிவாக கூறவேண்டுமென்றால், தெய்வீக ஆசிரியராகிய தேவன் பல்வேறு மனித ஆசிரியர்களைக் கொண்டு அவர் எதை எழுத விரும்பினாரோ அதை துல்லியமாக எழுத அவர்களைப் பயன்படுத்தினார். அதாவது, தேவன் முதன்மையான ஆசிரியராகவும், மனிதர்கள் இரண்டாம் நிலை ஆசிரயர்களாகவும் உள்ளனர். இந்த இருவகையான ஆசிரியர் தன்மை வேதம் முழுவதுமாக காண்பிக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக, “தீர்க்கதரிசியின் (ஏசாயா, மனித ஆசிரியர்) மூலமாய்க் கர்த்தராலே (தெய்வீக ஆசிரியர்)  உரைக்கப்பட்டது நிறைவேறும்படி இதெல்லாம் நடந்தது.” (மத்தேயு 1:22, மாற்கு 12:36, எபி 3:7, 4:7, 2 பேதுரு 1:21). இதுதான், இறையியல் ரீதியாக அகத்தூண்டுதல் அதாவது தேவன் வசனங்களை ஊதினார் அல்லது அருளினார் என்று பொருள்.

முதன்மை ஆசிரியர்

தேவனே வேதாகமத்தின் முதன்மை ஆசிரியர் என்று கூறும் தெளிவான வேதப்பகுதிகளோடு (2 தீமோ 3:16), சுவாரஸ்யமான மற்ற வேதப்பகுதிகளும் உள்ளன. அவற்றில் மூன்று பகுதிகளை நாம் காண்போம்.

வேதாகமத்தில் உள்ள சில வசனங்களை நேரடியாக தேவனோடு தொடர்புபடுத்தும் சில பகுதிகள் உள்ளன. ரோமர் 9:17 ல் பவுல் யாத் 9:16 வசனத்தை மேற்கோள் காட்டுகிறார். இங்கு மோசே பார்வோனிடம் தேவனின் வார்த்தையை உரைத்தார் என்று பார்க்கிறோம், ஆனால் பவுல் இதை, “பார்வோனிடம் தேவன் பேசினார்” என்பதற்கு பதிலாக “பார்வோனிடம் வேதம் சொல்லியிருக்கிறது” என்று கூறுகிறார். தேவன் பார்வோனிடம் பேசினார் என்பதை பவுல் அர்த்தப்படுத்தினாலும், தேவன் பேசுவதும், வேதம் பேசுவதும் ஒன்றாக பிணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை பவுல் அறிந்திருந்தார். அதேபோல, கலாத்தியர் 3:8 ல் விசுவாசத்தினாலே நீதிமானாக்கப்படுதல் என்ற சத்தியம் பழைய ஏற்பாட்டில் இருந்தது என்பதைக் காட்டும் வகையில் ஆதி 12:3 ல் சொல்லப்பட்ட தேவனால் ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்த முறைமையை அப்பகுதி காண்பிக்கிறது. ஆனால், “தேவன் முன்னதாக கண்டார்” என்று பவுல் கூறாமல், “வேதம் முன்னதாக கண்டது” என்று கூறுகிறார். இங்கு மீண்டுமாக தேவனும் வேதமும் பிணைக்கப்பட்டுள்ளதை காண்கிறோம்.

பழைய ஏற்பாட்டில் அநேக இடங்களில் நேரடியாக தேவன் பேசுபவராக தெரியவில்லையென்றாலும், புதிய ஏற்பாட்டில் அந்த பகுதிகளை குறிப்பிடும்போது தேவன் தான் பேசினார் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. எபிரெயர் 1:5-13 ல் ஏழு பழைய ஏற்பாட்டின் மேற்கோள்கள் உள்ளன. இந்த மேற்கோள்களில் தேவனே நேரடி பேச்சாளாராகவும், மற்ற இடங்களில் நேரடியாக பேசாதவராகவும் காண்பிக்கப்படுகிறார். இருப்பினும், எபிரெயரில் உள்ள அனைத்து மேற்கோள்களும் ஏதோ ஒரு வகையில் “தேவன் உரைக்கிறார்” அல்லது “அவர் பேசுகிறார்” என்று ஆரம்பிக்கப்படுகிறது. எனவே, பழைய ஏற்பாட்டில் அதன் சூழலில், தேவன் நேரடியாக பேசினாரோ இல்லையோ எபிரெய ஆசிரியர் முழு வேதவாக்கியங்களையும் தேவனின் வார்த்தையாகவே கருதுகிறார்.

தேவன் மனித ஆசிரியர்களை செயலற்ற பொருட்களாக (உயிரற்ற) நடத்தாமல், மாறாக அவர்களின் தனித்துவமான பண்புகளைக் கொண்ட ஜீவன்களாக (உயிருள்ள) ஏவினார்.

1 கொரிந்தியர் 9:8-10 ஐ கவனியுங்கள். போதகர்களை பொருளாதார ரீதியாக ஆதரிக்க வேண்டும் என்ற உரிமையை பற்றிய வசனங்களில், பவுல் “மனித அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் அல்ல, மாறாக “மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தின்” அடிப்படையில் கூறுகிறார். அவர் உபாகமம் 25:4 ஐ மேற்கோள் காட்டுகிறார். இது போரடிக்கிற மாட்டைப் பற்றியது. பின்பு பவுல் இங்கு கேட்கிறார், “தேவன் மாடுகளுக்காக கவலைப்படுகிறாரா?” அவர் நமக்காக பேசவில்லையா?. அதாவது ஆம், தேவன் மாடுகளுக்காக அக்கறைக் கொண்டுள்ளார், ஆனால் இதே போன்ற சூழ்நிலைகளில் மனிதர்களுக்காகவும் எவ்வளவு அக்கறைக் கொண்டுள்ளார். பவுல் “மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது” என்பதை கடவுளின் “கவலை” மற்றும் கடவுளின் “பேசுதல்” ஆகியவற்றுடன் சமன் செய்கிறார். இது “மனித அதிகாரத்திற்கு” எதிரானது. மோசே வெளிப்படையாக மனிதனாக இருந்தபோதிலும், பவுல் அவரை ஒரு மனித அதிகாரமாகக் கருதவில்லை. ஏன்? உபாகமம் இறுதியில், ஒரு தெய்வீக ஆசிரியரைக் கொண்டுள்ளது என்று பவுல் தெளிவாக நம்புகிறார்.

மனித ஆசிரியர்கள்

சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, வேதாகம எழுத்தாளர்கள் மனிதர்கள்தான் வேதாகமத்தை எழுதினார்கள் என்று நம்பினர். பல சமயங்களில், ஒரு வேதாகம எழுத்தாளர் மற்றொருவரைப் பெயரால் குறிப்பிடுகிறார். உதாரணமாக, தானியேல் எரேமியா ஆசிரியரை உறுதிப்படுத்துகிறார் ( தானி. 9:2 ), இயேசு மோசேயை ஆசிரியராக உறுதிப்படுத்துகிறார் ( மாற்கு 7:10 ), பேதுரு பவுலை ஆசிரியராக உறுதிப்படுத்துகிறார் ( 2 பேதுரு 3:15–16 ). கூடுதலாக, பெரும்பாலும் (ஆனால் எப்போதும் இல்லை) வேதாகம எழுத்தாளர் தன்னை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடுகிறார் – உதாரணமாக, எசேக்கியேல் ( எசே. 1:1–3 ), பவுல் ( கலா. 1:1 ), மற்றும் யூதா ( யூதா 1 ). 

வேதாகமத்தின் அகத்தூண்டுதலில், எவ்வாறு தேவன் மனித ஆசிரயர்களோடு தொடர்பு கொண்டார்? நிச்சயமாக இது ஓர் இரகசியம் தான். ஆனால், இதைப்பற்றி வேதத்திலிருந்து நாம் சில குறிப்புகளை பெறுகிறோம். சில நேரங்களில் தான், தாங்கள் எழுதும்படி தேவன் நேரடியாக கட்டளையிட்டார் என்று வேதாகமத்தின் ஆசிரயர்கள் நேரடியாக பதிவு செய்திருக்கின்றனர் (யாத் 34:27, எரே 36:4, வெளி 2-3). ஆனால் அநேக நேரங்களில், “தேவனுடைய வார்த்தை எங்களிடம் வந்தது” என்று எளிமையாக கூறுகின்றனர் (ஓசியா 1:1, மீகா 1:1, கலா 1:12, வெளி 1:1). சில நேரங்களில் தங்களின் புத்தகத்திற்கான தகவல்களை எங்கிருந்து பெற்றோம் என்பதையும் கூறுகிறார்கள் (எண் 21:14, யோசுவா 10:13, 1 இராஜா 11:14, லூக்கா 1:1-4). அவ்வப்போது கட்டளையிடப்பட்ட பிரிவுகளைத் தவிர, கடவுள் மனித எழுத்தாளரைப் பயன்படுத்துவது அவரது ஆளுமை, பின்னணி மற்றும் எழுத்து பாணியின் அம்சங்களுடன் பொருந்துகிறது.  சாலொமோனுக்கு அசாதாரண ஞானம் இருந்தது ( 1 இராஜாக்கள் 3 ), அவருடைய நீதிமொழிகள் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன ( நீதிமொழிகள் 1:1; 25:1 ). எசேக்கியேல் ஒரு ஆசாரியர் ( எசேக்கியேல் 1:3 ), அவருடைய புத்தகத்தில் பல ஆலய ஒப்புமைகள் உள்ளன ( எசேக்கியேல் 40–47 ). யோவானின் எழுத்து நடை மற்றும் சொற்களஞ்சியம் யோவான், 1–3 யோவான் மற்றும் வெளிப்படுத்தல் ஆகியவற்றோடு ஒன்றிப் போகிறது. பவுல் பரிசேய மரபில் கல்வி கற்றவர் ( பிலி. 3:5 ), மேலும் அவர் சட்டத்தைப் பற்றி நிறைய சொல்ல வேண்டியிருந்தது ( ரோமர் 3:21 ; கலா. 2:16 ; 1 தீமோ. 1:9–10 ). கடவுள், எழுத்தாளர்களை அவர்களின் சொந்த குணாதிசயங்களுடன் இணக்கமாகப் பயன்படுத்துவது பெரும்பாலும் “சுதந்திர அகத்தூண்டுதல்” என்று அழைக்கப்படுகிறது . கடவுள் மனித எழுத்தாளர்களை செயலற்ற பொருட்களாக (ஜீவனற்ற) கருதவில்லை, ஆனால் அவர்களின் தனித்துவமான பண்புகளைக் கொண்ட ஜீவன்களாக (செயல்படும்) கருதினார். ஆனால் அதே நேரத்தில், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கடவுள் எழுத விரும்பியது.

யார் வேதத்தை எழுதியது? ஆம், தேவனாதான். அவரே தெய்வீக, உயர்ந்த, முதன்மையான ஆசிரியர். ஆனால் அவரது பராமரிப்பில் தேவன் மனிதர்களை இரண்டாம்நிலை ஆசிரியர்களாக பயன்படுத்தினார்.

இந்த கட்டுரை முதலில் லிகோனியர்ஊழியங்கள் வலைப்பதிவில் வெளியிடப்பட்டது.