மரியாள் பாவமில்லாமல் பிறந்தாளா?

கடினமான கேள்விகள் சிக்கலான பதில்களுக்கு கொண்டு செல்கிறது. ஆனால் “மரியாள் பாவமில்லாமல் பிறந்தாளா?” என்ற கேள்வி கடினமான கேள்வி ஒன்றுமல்ல, இதற்கான பதில் நேரடியானது: இல்லை. அவ்வளவுதான். வேதம் உறுதியாக கூறுகிறது: “நீதிமான் ஒருவனாகிலும் இல்லை” (ரோமர் 3:10). மரியாளும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. பவுல் கூறுகிறார், “இப்படியாக, ஒரே மனுஷனாலே பாவமும் பாவத்தினாலே மரணமும் உலகத்திலே பிரவேசித்ததுபோலவும், எல்லா மனுஷரும் பாவஞ்செய்தபடியால், மரணம் எல்லாருக்கும் வந்ததுபோலவும் இதுவுமாயிற்று.” (ரோமர் 5:12).

இந்த கேள்வி, வேதாகமத்தை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தால், இந்தக் கட்டுரை முடிவடைந்திருக்கும். இருப்பினும், ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை வேதாகமத்தை இறுதி அதிகாரமாகக் கொள்ளாததால், அது அளிக்கும் பதில் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் டிசம்பர் 8 ம் தேதி அன்று, மரியாளின் மாசற்ற கருத்தரிப்புப் பெருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த நாளில், மரியாள் ஆதிப் பாவத்திலிருந்து காக்கப்பட்டார் என்ற நம்பிக்கையை ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை தியானிக்கிறது. இந்தக் கண்ணோட்டம் பல நூற்றாண்டுகளாக ரோமன் கத்தோலிக்கப் போதனைகள் மற்றும் பக்தி நடைமுறைகளின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வந்தது, ஆனால் 1854-ஆம் ஆண்டில்தான் திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ் அவர்களால் மாசற்ற கருத்தரிப்பு ஒரு கோட்பாடாக அதிகாரப்பூர்வமாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. இது ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் கட்டுப்படுத்தும் மற்றும் சீர்திருத்த முடியாத நம்பிக்கையாக மாறியது. திருத்தந்தையின் ஆணைப்பிரதியான ‘ இனெஃபாபிலிஸ் டியஸ் ‘ (Ineffabilis Deus) இல் அடங்கியுள்ள இந்தக் கோட்பாட்டின் துல்லியமான வாசகம் இதோ :

“புனித கன்னி மரியா, கருத்தரித்த நேரத்திலிருந்தே, சர்வவல்லமையுள்ள கடவுளின் தனித்த அருளாலும் சிறப்புரிமையாலும், மற்றும் மனித குலத்தின் மீட்பரான இயேசு கிறிஸ்துவின் தகுதிகளின் காரணமாகவும், ஆதிப் பாவத்தின் ஒவ்வொரு கறையிலிருந்தும் காக்கப்பட்டார் என்று வலியுறுத்தும் கோட்பாடானது, கடவுளால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஒரு கோட்பாடு என்றும், இந்தக் காரணத்தினாலேயே, விசுவாசிகள் அனைவராலும் அது உறுதியாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் நம்பப்பட வேண்டும் என்றும் நாங்கள் பிரகடனப்படுத்தி, அறிவித்து, வரையறுக்கிறோம்.”

பிரகடனம், வரையறை மற்றும் வலியுறுத்தல் ஆகியவற்றின் துணிச்சலான மற்றும் உறுதியான மொழிநடை இருந்தபோதிலும், இந்த மரியாள் கோட்பாட்டை வேதாகமக் கண்ணோட்டத்தில் ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாக உள்ளது. இந்த நம்பிக்கைக்கு வேதாகமத்தில் ஒரு சிறு சான்றுகூட இல்லை. தேவனுடைய வார்த்தை, குறைந்தபட்சம், அதைப் பற்றி மௌனமாக இருக்கும்போது, அத்தகைய ஒரு கண்ணோட்டத்தை எப்படி ஒரு கோட்பாட்டு நிலைக்கு உயர்த்த முடியும்?

திருமறை போதனைகளுடன் தொடர்புபடுத்தி, மரியாளின் மாசற்ற கருத்தரிப்புக்காக ரோமன் கத்தோலிக்க இறையியல் வாதிடும் விதத்தைக் கேட்பது எப்போதுமே சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. இது தொடர்பாக, 2016 டிசம்பர் 8 அன்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் ஆற்றிய உரை ஒரு முக்கியமான நிகழ்வாகும். தனது உரையில் , இயேசு ஒரு முதிர்ந்த, “வளர்ந்த மற்றும் வலிமையான” நபராக வரவில்லை என்றும், மாறாக, “பாவம் என்ற ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தவிர, மற்ற எல்லா வகையிலும் நமக்குச் சமமாக்கப்பட்ட” ஒருவராக, “ஒரு மனிதனின் பயணத்தைப் பின்பற்ற” முடிவு செய்தார் என்றும் திருத்தந்தை வாதிட்டார். இதன் காரணமாக, “பாவமற்ற, மாசற்ற ஒரே படைப்பான மரியாளை அவர் தேர்ந்தெடுத்தார்.” தேவதூதர் மரியாளைக் குறிப்பிடும்போது, “அவர் ‘அருள் நிறைந்தவர்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்” என்றும், தொடக்கத்திலிருந்தே அவளுக்குள் “பாவத்திற்கு இடமில்லை” என்பதே அதன் பொருள் எனத் திருத்தந்தை கருதினார் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். பின்னர் அவர், “நாமும் அவரிடம் திரும்பும்போது, நாமும் இந்த அழகை உணர்கிறோம்: தீமையின் நிழலே இல்லாத, ‘அருள் நிறைந்த’ அவரை நாம் அழைக்கிறோம்” என்றார்.

வேதம் உறுதியாக கூறுகிறது: “நீதிமான் ஒருவனாகிலும் இல்லை” (ரோமர் 3:10). மரியாளும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. 

கத்தோலிக்க பாதிரியார் கூறும் திருவிவிலியக் குறிப்பு லூக்கா 1:28 ஆகும் , அதில் காபிரியேல் தேவதூதர் மரியாவை ஒரு “கிருபைப்பெற்றவள்” என்று அழைக்கிறார். நான்காம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் எழுதப்பட்ட திருவிவிலியத்தின் இலத்தீன் பதிப்பான வல்கேட், இந்த சொற்றொடரை “ gratia plena ” (“கிருபை நிறைந்தவர்”) என்று மொழிபெயர்க்கிறது. இதனால், மரியாள் தனக்குள்ளேயே அருளின் நிறைவைக் கொண்டிருந்தது போன்ற பலவிதமான தவறான புரிதல்கள் உருவாகின்றன. இந்த மொழிபெயர்ப்பானது, அவர் ஆதிப் பாவம் இன்றி கருத்தரித்திருக்க வேண்டும் என்ற அளவிற்கு அருள் நிறைந்தவராக இருந்தார் என்பதை உணர்த்துவதாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

இருப்பினும், மரியாள் கிருபையால் “நிறைந்தவர்” என்றும், அதனால் பாவமற்றவர் என்றும் அந்த வசனத்தில் எந்தக் குறிப்பும் இல்லை. “அருள் பெற்றவர்” என்பது, நம்மில் பலரைப் போலவே அவரும் கடவுளின் கிருபையைப் பெறத் தகுதியற்றவர் என்பதைக் குறிக்கிறது. மரியாள் கடவுளைத் தன் “இரட்சகர்” என்று அழைப்பது ( லூக்கா 1:47 ) இதை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது; இது, மற்ற மனிதர்களைப் போலவே தானும் கடவுளின் இரட்சிப்பு தேவை என்று அவர் கருதுவதைக் காட்டுகிறது. கடவுளின் தெய்வீக அருளையும், அவர் அவளுடன் பிரசன்னமாக இருப்பதையும் தவிர்த்து, அவளுக்குள் உள்ளார்ந்த கிருபை எதுவும் இல்லை.

எனவே, மரியாளின் மாசற்ற கருத்தரிப்புக்கான வாதம், அந்த வேதப்பகுதியின் தவறான மொழிபெயர்ப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்றும், அது மானுடவியல் மற்றும் இரட்சிப்பியல் ஆகியவற்றில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தி, வேதாகம நற்செய்தியின் மையப் போதனைகளைக் குலைக்கும் ஒரு நம்பத்தகாத கோட்பாட்டிற்கு வழிவகுக்கிறது என்றும் தெரிகிறது. வேதாகமத்தின் தெளிவான போதனை என்னவென்றால், “எல்லாரும் பாவம் செய்து, தேவனுடைய மகிமையை இழந்துவிட்டார்கள்” ( ரோமர் 3:23 ). யாருக்காகவும் ஒரு சிறப்பு ஏற்பாடு பற்றிய குறிப்பு எதுவும் இல்லை. மரியாள் பாவத்திலிருந்து “காக்கப்படுதல்” மூலம் இரட்சிக்கப்படவில்லை. அவள் எந்தவொரு மனிதனையும் போலவே ஒரு பாவி, மேலும் ஆதாமின் பாவத்தைச் சுதந்தரித்துக்கொண்ட வீழ்ச்சியடைந்த மனிதகுலத்தின் ஒரு பகுதியாக அவள் இருந்ததால், அவளுடைய பாவத்திற்காக குமாரனால் பரிகாரம் செய்யப்பட்டது. இயேசுவே புதிய ஆதாம்; மரியாள் உட்பட ஆதாமின் பாவமுள்ள சந்ததியினரை இரட்சிப்பதற்காக, பாவமின்றிப் பிறந்தவர்.

ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை, மரியாளின் மாசற்ற கருத்தரிப்புக் கோட்பாட்டில் முழுமையாக உறுதியாக உள்ளது என்ற உண்மை, திருவிவிலியம் போதிப்பதில் தங்கள் விசுவாசத்தை நிலைநிறுத்த விரும்பும் அனைவருக்கும் இன்னமும் ஒரு பெரும் கேள்விக்குறியாகவே விளங்குகிறது. அதன் நுட்பமான மரியாளியல் கோட்பாட்டில் சிறப்பாக வெளிப்படும் ரோமன் கத்தோலிக்கம், திருவிவிலியத்தை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல; மாறாக, திருவிவிலியத்திற்கு மேலாகவும் அதற்கு முரணாகவும் பக்தி வழிபாடுகளும் மரபுகளும் இறுதியான செல்வாக்கைப் பெறக்கூடிய ஒரு பாதையில் அது பயணிக்கிறது.

இந்தக் கட்டுரை முதலில் லிகோனியர் மினிஸ்ட்ரீஸ் வலைப்பதிவில் வெளியிடப்பட்டது.